خانه / سینما / گفته‌های مهدی فخیم‌زاده و علیرضا رییسیان درباره سینمای نفتی و رانت و پنهان شدن پشت ارزش‌ها و طبقه خاص برای گرفتن پول ملت: ارشاد به رفقای خودش رانت می‌دهد و خانه سینما هم به دوستان خودش / فیلم ۱۵۰ میلیونی در حوزه هنری ۵۶۰ میلیون برآورد شد!

گفته‌های مهدی فخیم‌زاده و علیرضا رییسیان درباره سینمای نفتی و رانت و پنهان شدن پشت ارزش‌ها و طبقه خاص برای گرفتن پول ملت: ارشاد به رفقای خودش رانت می‌دهد و خانه سینما هم به دوستان خودش / فیلم ۱۵۰ میلیونی در حوزه هنری ۵۶۰ میلیون برآورد شد!

کافه سینما- گفته‌های مهدی فخیم زاده و علیرضا رییسیان درباره سینمای نفتی، ارزشی، برخورد رانتی با دوستان در ارشاد، خانه سینما، حوزه هنری، سینماگرانی که فیلم‌شان نمی‌فروشد و بلافاصله فیلم بعدی را کلید می‌زنند، برآوردهای صوری در پروژه‌های دولتی، فشل شدن بخش خصوصی، تصمیم‌های فردی و غیرقانوی در حوزه‌ی سینما را در کافه سینما بخوانید.

مهدی فخیم‌زاده گفت: امیر قادری اصطلاح خوبی دارد که درباره‌اش می‌نویسد با عنوان: سینمای نفتی. همه کاسه برداشته‌اند که می‌خواهم فیلم بسازم و پول بدهید؛ بساط دولتی و قایم شدن پشت ارزش‌ها در سینما باید از بین برود/ فیلم ارزشی بساز اما نه اینکه تماشاگر را فراموش کنی/ سینمای ضعیف الان زائیده رانت است؛ رانت هم که فقط پول نیست. او همچنین گفت:

در شرایط فعلی، سینما از نظر نیروهای داخل به هم ریخته و دچار آشفتگی شده؛ کسی فیلم نمی‌سازد و به خودی خود نیروها هم بیکار هستند. سینمای دولتی یا نفتی باید کمرنگ شود. همه کاسه برداشته‌اند که می‌خواهم فیلم بسازم و پول بدهید. درحالیکه کسی که پول می‌دهد توقعی دارد که ربطی به مخاطب ندارد. خواسته هایی دارد که فیلمسازی را بخشنامه‌ای می‌کند. باید بدانیم که از سینمای دولتی به نتیجه ای نمی‌رسیم و منجر به شکست است.

وقتی فارابی را درست کردند قرار بود که ابتدا سینما به کمک دولت راه بیفتد اما رفته رفته به بخش خصوصی تحویل داده شود اما اینگونه نشد. سینمای ما نمی‌تواند فیلم مبتذل بسازد نهایتش سردستی و بدساز است چون خود جامعه هم اجازه نمی‌دهد.

بساط دولتی و قایم شدن پشت ارزشها در سینما باید از بین برود. اگر می‌خواهید فیلم ارزشی بسازید باید فیلم خوب ساخت و دغدغه مردم را داشت نه اینکه سودش فقط در تولید باشد و مردم را بیخیال شویم.

از جاهلیت را بگذریم اما از ابتدای انقلاب تا الان فیلم ساخته‌ام بنابراین سینمای ضعیف الان زائیده رانت است؛ رانت هم که فقط پول نیست. ممیزی وحشت و تهدید، را شاهدیم که انشعاب امروز میان صنوف را موجب شده.

مدیران دولتی، یا پول ندهید یا اگر هست به زیرساخت‌ها اختصاص دهید یا به عدالت بین همه تویع کنید. اگر همینطور شود همه به سرجایشان در سینما برمی‌گردند. اگراین رانت حذف شود دعوای سینماگران هم تمام می‌شود. بودچه دولتی را قطع کنند سینما هم تعطیل نمی‌شود.

من نه دندان فندق شکستن دارم و نه فندقی که به کسی بدهم؛ مثلا شما اتفاقات حوزه هنری در برخورد با اکران برخی فیلمها و رفت و آمد برخی کارگردانان با حوزه هنری را ببینید؛ چون کار حوزه هنری با اکران برخی فیلمها اشکال داشت؛ ما هم با کار افراد رأس خانه سینما مشکل داریم. در کانون کارگردانان این انشعاب را دیدم؛ رفتند با حوزه هنری کار کردند که نباید می‌رفتند و همین باعث انشعاب با دیگر سینماگران شد.

سیاست شمقدری غلط بود که با رفتنش تمام می‌شود اما اقدامی مثل حرکت حوزه هنری در برخورد با اکران برخی فیلمها سوپر غلط بود که خانه سینمائیها و کانون کارگردانان نیز خوب اقدام نکردند.

از سوی دیگر علیرضا رئیسیان در همین برنامه گفت: اوج سینمای دولتی در این دولت اخیر رخ داد تا جاییکه هنرمند تبدیل به کارمند شد/ اگر مدیران ‘خانه سینما’ وابسته به برخی مراکز و رانت نبودند، انشعابی بین اهالی سینما نمی‌افتاد/ برخی دم از ارزش می‌زنند اما فقط سرمایه دولتی جمع می‌کنند.

این کارگردان و تهیه کننده سینما نیز در ادامه این میزگرد افزود:

در چرخه سینما بین فعالیت هنری تا مخاطب، دولت فقط باید ناظر باشد تا تخلفی صورت نگیرد همین! به عدالت باید بیش از آزادی بها دهیم. اما وقتی دولت مرکز قدرت شود هرکس سعی میکند خودر ا به او نزدیک کند. بخش خصوصی در سینما کم داریم چون نگاه دولتی حدفاصل بین مردم و سینماگر قرار می‌گیرد.

در سال 83 حوزه هنری به کارگردانی که دو فیلم ساخته اما به نمایش درنیامده بود 560 میلون میدهد که کمتر از 150 میلون ارزش نداشت؛ سند دارم و اگر می‌خواهند رو می‌کنم. یا فارابی فیلم ساخته اما فعلا توقیف است یا فیلمی در جشنواره دوسال گذشته فیلم کودک نمایش داده که هنوزاکران عمومی نشده است. در سینما باید رقابت کنی و در برابر خواسته مخاطب خلاقیت به خرج دهی نه اینکه دم از ارزش بزنی و سرمایه دولتی را جمع کنی.

اوج سینمای دولتی در این دولت اخیر رخ داد تا جایی که هنرمند تبدیل به کارمند شد. رانت و پول دولتی تا نهایتا فیلم فاخر، ادامه همین جریان بود. 7 نهاد مرتبط با سینما بخش بین الملل دارند اما کاری در اکران و بحث بین المللی سینما نکرده اند. میزان رشد یک سینما میزان مخاطب پذیری است درحالیکه ما خیلی ضعیفیم از این جهت؛ شاید جایزه ببریم و برای مدیران خوشایند باشد اما برای سینما نه.

در سینمای این سالها، تشتت و انشعاب تهیه کنندگان بارز شد و در کانون کارگردانان نیز این اتفاق افتد. اگر مدیران بالایی “خانه سینما” وابسته به مراکز دولتی و رانت نبودند، هیچ دعوا و انشعابی بین اهالی سینما نمی افتاد. آدمهای راس “خانه سینما” رفتند به سمت حوزه هنری و با کمک آنان فیلم ساختند درحالیکه حوزه هنری در برخورد با فیلم‌های برخی سینماگران از همین خانه سینما، فیلمشان راپائین کشید.

دولت به رفقای خودش رانت میدهد و خانه سینما نیز به دوستان خودشان. نظرم درجه بندی هم باید برای سینما داشت که فیلمها ساخته اما برای هر گروهی مثل سنین پایین توانند انرا ببینند و با این کار مردم برای فیلمساز خوب حاضرند پول بدهند.

نمیدانم چرا تهیه کننده و کاگردانی که فیلمش یک دهم سرمایه اش در اکران نمی فروشد چگونه…


دوباره سراغ فیلمی دیگر میرود؟ وطیفه دولت سیاستگذاری و نظارت است و تصدیگری را به اصناف بسپارد. امیدوارم وزیر ارشاد وارد جزئیات سینما نشوند و مدیری خوشنام انتخاب کند.

نسیم به نقل از میزگرد هفت

دیدگاهتان را ثبت کنید