خانه / سینما / "کافه سینما" پی‌گیری کرد: تماس با غایبان جشن روز ملی سینما: «شب جشن کجا بودید؟» / از مهرجویی و جعفری جوزانی، تا جعفر پناهی و شمقدری و پوران درخشنده و رییسیان و ده‌نمکی و سلحشور

"کافه سینما" پی‌گیری کرد: تماس با غایبان جشن روز ملی سینما: «شب جشن کجا بودید؟» / از مهرجویی و جعفری جوزانی، تا جعفر پناهی و شمقدری و پوران درخشنده و رییسیان و ده‌نمکی و سلحشور

کافه سینما-حسین لامعی: با آغاز مدیریت حجت الله ایوبی بر سازمان سینمایی بعد از مجادلات فراوان سرانجام خانه سینما با حضور هر دو گروه در گیر بازگشایی شد و روز بعدش در مراسمی با حضور دو هزار نفر از صنوف مختلف سینمای ایران جشن روز ملی سینما برگزار شد. با این وجود چهره های مطرحی هم بودند که در این مراسم حضور نداشتند. با توجه به حضور نمایندگانی از همه گروههای سینمای ایران علت غیبت این چهره ها در مراسمی که قرار بود مراسم وحدت و همدلی بین سینماگران باشد سوال برانگیز بود. گروهی شامل تعدادی از تهیه کنندگان اتحادیه تهیه کنندگان در بیانیه هایی علت غیبت شان را شرح داده بودند. به جز فعالان این صنف سراغ چهره های مطرحی رفتیم که در این مراسم غایب بودند و علت غیبتشان را جویا شدیم. هر چند امکان صحبت با برخی از غایبان از جمله ابراهیم حاتمی کیا و ابولقاسم طالبی میسر نشد. پاسخ سینماگران به سوال کافه سینما را در ادامه می‌خوانید: «شب جشن کجا بودید؟»

داریوش مهرجویی: چند هفته ای ایران نبودم و تازه دیشب از مسکو برگشتم. حتی خبر نداشتم که درب خانه سینما باز شده و بعدش مراسم و جشن گرفتند! حالا که می گویید کیمیایی و تقوایی و فرمان آرا در این مراسم بودند، اگر ایران بودم شاید من هم یک کاری می کردم.

فرج الله سلحشور: همه ی ملت ایران می دانند که من جزو اهالی سینمای ایران نیستم! علاقه ای هم ندارم باشم. با شخص آقای ایوبی و تیم فعلی وزارت ارشاد مشکلی ندارم، مشکل بنده خود اهالی سینما هستند و من حساب خود را از همان ابتدا از این آقایان جدا کرده ام.

مسعود جعفری جوزانی: سکوت…

پوران درخشنده: اینکه من بودم یا نبودم یا چرا نبودم مهم نیست. در این لحظه مهمتر از هرچیز اتحاد و همدلی بین سینماگران است. بگذریم…

علیرضا زرین دست: گرفتار بودم و اصلا متوجه بازگشایی خانه سینما نبودم!

جواد شمقدری: دلیل نبودم در این مراسم را از دوستانی که امروز مدیریت سینما را بر عهده گرفتند بپرسید! آنها بهتر از من دلیل نبودنم را می دانند.

جعفر پناهی: من با کافه سینما هیچ حرفی ندارم! یک نفر آمده روی فیسبوک یک فحشی به من داده شما همان را منتشر می کنید؟! هرچقدر بد و بیراه بوده در این مدت به من دادید حالا انتظار گفت و گو هم دارید؟ [اشاره جعفر پناهی به اظهار نظرهای منفی است که در کنار کامنت‌های مثبت، پای اخبار مربوط به این سینماگر از طرف علاقه‌مندان سینمای ایران و کاربران کافه سینما، ارسال و سپس منتشر شده است.]

علیرضا رئیسیان: علت اصلی نبودنم در این جلسات این بود که به مسافرت خارج از تهران رفته بودم. هرچند اگر تهران هم بودم به مراسم بازگشایی خانه سینما نمی رفتم. من مدتهاست که حساب خود را از هر دو جریان مدیریت فعلی خانه سینما ، صنف واحد تهیه کنندگان که خود را مالک و صاحب سینما می دانند و ساختمان خانه سینما را ارث پدری شان، جدا کردم. اکثریت قاطع سینماگران هم با “عدم حضورشان” در روز بازگشایی خانه سینما اعتراض شان را به عملکرد این دو گروه بیان داشتند. این اکثریتی که می گویم، قطعا ً دارای مطالبات مشترک و یکسانی نیستند، اما در یک چیز مشترک اند و آن هم “نبودن” جزو این دو طیف است. رییس سازمان سینمایی باید با تامل بیشتر، بگذارد این دو طیف هردویشان در فضای سینما حضور داشته و حذف نشوند، اما خود را صاحب و مالک سینما هم ندانند و در واقع سازمان سینمایی باید نقش شاقول و تراز را بین دو کفه ترازوی سینمای ایران ایفا کند، نه اینکه مانند پاندول مرتب به این سمت و آن سمت چرخش کند. نیروی فکری، فعلا حلقه مفقوده سینمای ماست. سینماگران از این قطب بندی ها و کشمکش ها دلزده و خسته اند. اگر آقای کیمیایی و تقوایی در «جشن ملی سینما» حضور داشتند، دلیلش این بود که آن مراسم بیشتر شبیه به مهمانی ای بود که سینماگران با هم دیدار می کردند و اگر من هم تهران بودم شاید برای دیدار دوستانم می رفتم، اما چرا آقای کیمیایی و تقوایی روز قبلش به مراسم بازگشایی خانه سینما نرفتند؟ چرا آقای «علی نصیریان» که از بزرگترین و شاخص ترین چهره های تاریخ این سینماست، در این مراسم حضور نداشت؟ چرا جمشید مشایخی و ژاله علو نبودند؟ چرا از 156 فیلمبردار -که در صنف فیلمبرداران نام شان ثبت شده است کسی در تجمعات یک ماه گذشته حضور نداشته است؟ تدوینگران و فیلمنامه نویسان امروز کجا هستند؟ اینها پرسش هایی جدی است و آقای ایوبی نباید ساده از کنارش بگذرد. ایشان باید بداند زمانی می شود همه سینماگران را زیر یک سقف جمع کرد و در کنار هم قرار داد، که نگاه یکسان و محترمی به همه ی آنان داشته باشیم. زمانی اتحاد واقعی شکل می گیرد که گروهی را ارجح بر گروه دیگر ندانیم و نگذاریم دوباره عده ای با گذشته ای مشخص، مالکیت خانه سینما و فضای سینمایی کشور را در دست بگیرند.
حوادث سه روز گذشته نشان داد که راه حل معقول، بردن سینماگران به شکل اجباری زیر یک سقف نیست. خانه سینما بلاخره گشوده شد و خواسته عده کثیری تحقق پیدا کرد، اما آیا چالش ها و مشکلات سینمای ایران از بین رفت؟ مشکلات ریشه ای تر از آن است که به نظر می آید. به بی راهه می رویم اگر فکر کنیم عده ای تنها با دولت گذشته مشکل داشتند و اکنون که آن دولت رفته مشکلات شان مرتفع شده است. خیر! وابستگی به هر دولتی خارج از ماموریت ذاتی هنر است. سینماگر باید استقلال خود را در هر شرایطی حفظ کند و این به هیچ عنوان به معنای عدم تعلق به باورها و اعتقادات نیست.
بحث اینجاست که چسبیدن و وابستگی به دولتها و مدیرانی که می آیند و می روند، برخلاف منافع هنر این سرزمین است.

محمدرضا حیدریان تهیه کننده فیلم حضرت محمد(ص) و چهره نزدیک به مجید مجیدی، در مورد غیبت مجیدی در دو جلسه ی فوق، به کافه سینما گفت: آقای مجیدی در حال حاضر ایران نیستند و نزدیک به یک ماه می شود که ایشان برای زیر نظر گرفتن مراحل تدوین فیلم حضرت محمد(ص) به خارج از کشور رفته اند.

مسعود ده نمکی: همیشه سعی کردم وارد این دعواها نشوم و «فیلمسازی» را مهمتر از ورود به درگیری های صنفی و گروهی می دانم. هرچند برای مراسم اول که بازگشایی خانه سینما بود دعوت رسمی ای صورت نگرفته بود و فقط اس ام اس زدند، برای مراسم دوم هم که گویا تجمعی برای آشتی و نزدیکی اهالی سینما بود، بنده ایران نبودم.

علی نصیریان: این روزها سر فیلمبرداری هستم و سرم شلوغ است… هرچند قلبا ً هم تمایلی به حضور در اینجور تجمعات ندارم. از سن و سال ما دیگر گذشته این ماجراها. فکر می کنم بیشتر به درد جوانانی بخورد که مشتاقانه پیگیر اوضاع و احوال سینما هستند. برایشان دعا می کنم و امیدوارم روزهای خوبی را تجربه کنند

پرویز شیخ طادی: برای بازگشایی خانه سینما که گویا روز پنج شنبه بوده اصلا بهم پیغام ندادند! تازه بعد از بازگشایی و رفع پلمپ از ماجرا مطلع شدم. فردا شب اش هم که جشن سینما بود به همراه خانواده رفته بودیم مسافرت. هرچند دعوت رسمی ای هم در کار نبود و فقط شب قبلش یک اس ام اس برایم آمد! با این حال اگر تهران بودم به این جشن می رفتم تا با رفع کدورت ها و کشمکش های بیخودی، همه با صمیمیت و آشتی کنار هم باشیم.

علیرضا سجادپور: شما هنوز بودن و نبودن ما را در جلسات چک می کنید؟! (می خندد)
راستش این روزها هم در سینما و هم در تلویزیون به شدت درگیر پروژه های کاری ام هستم. هفته گذشته راهی سفری شده بودم که بازگشتم دقیقا مصادف شد با برگزاری همین مراسم ها. فرصت حضور نداشتم ولی اخبار را دورادور پیگیری می کنم و صادقانه آرزو دارم که همه سینماگران موفق باشند.
سجادپور در مورد اینکه که اگر راهی سفر نمی شد در این جلسات حضور پیدا می کرد یا نه، به کافه سینما گفت: اگر سفر نمی رفتم ممکن بود به مراسم دوم بروم. همان جشنی که به مناسبت «روز ملی سینما» گرفته بودند. به مراسم اول که برای بازگشایی خانه سینما بود نمی‌رفتم، اما مراسم دوم فرق می کرد.

ژاله علو: شاید باور نکنید اما کارت دعوتم به مراسم «جشن سینما» تازه صبح شنبه به دستم رسید! یعنی فردای برگزاری مراسم! من اولین بازیگر زن تاریخ سینمای ایران هستم ولی امروز دیگر به این بی مهری ها عادت کردم. خیلی دوست داشتم روز بازگشایی خانه سینما باشم اما متاسفانه خبر نداشتم و کسی بهم نگفته بود. به هر حال وقتی سن و سالی از آدم می گذرد آدم باید بپذیرد که فراموش می شود و کسی او را نمیبیند. همین که شما ما را فراموش نکردید ممنونم.

حسین لامعی/ کافه سینما

دیدگاهتان را ثبت کنید